این شعر را در فاصله دفتر  " هفته نامه یادگار " تا  محل انترنت گفتم  دو بیت اش

هم یادم رفت شاید بالایش کار کنم  . . .

 

عادت است چشمانت  !

 

پر از دریچه ترین خلوت است چشمانت

  مرا شگفت ترین راحت است چشمانت

 

برای من نه شراب است نی بهشت نه آب

برای من  . . . نه فقط عادت است چشمانت

 

مرا شراب دو عالم نمی کند نشه

برای من فقط ان " حالت "  است چشمانت

 

سرود مولوی و  شعر بیدلش گویم

که عاشقانه ترین حیرت است چشمانت

 

چو ابر های بهاری چو چشمه های بهشت

همیشه زمزمه رحمت است چشمانت

 

نداد هیچ زیارت مراد گنگم را

که آن یگانه ترین حاجت است چشمانت