دو شعر تازه ...

 

نی نی مبر از یاد مرا، لااقل ای دوست

 

پیوندِ من و تست، سرودِ  ازل ای دوست

 

درموسمِ  آیینه گی چشم تو،  بودن

 

یک لحظه،  نبودست چنین مبتذل ای دوست

 

تنهایی من پُر شده از مثنوی غم

 

دیریست نخواندم به نگاهت غزل ای دوست

 

***

 

نی نی نه منم این نه منم در پس شیشه

 

این وسوسه این  سایة  بی راه حل ای دوست

 

این گنگ ترین روح که گردیده ، به دنیا

 

آوازه و افسانه و ضرب المثل این دوست

 

یک عمر از الفاظ  وفا زمزمه کردی

 

یک گام، ولی از تو ندیدم ، عمل ای دوست

 

***

 

چگونه قصه کنم، خویش را برای خودم

 

که مبتلای بلا هاست، لابلای خودم

 

درآن دیار ـ که هرگوشه اش پناهم بود ـ

 

غریب کرده مرا یادِ آشنای خودم

 

من آن ادامة گنگم که جز حصار نبود

 

از ابتدای خودم تا به انتهای خودم

 

زدستِ  جورِ تو گفتم جدا شوم از تو

 

گرفته است مرا بعد از آن، دعای خودم

 

مرابس است خدایا زهست و بودِ جهان

 

اطاق وخلوت و سیگار وشعرهای خودم